Elwira Janasik to mezzosopran regularnie występujący na scenach operowych w Polsce i za granicą, solistka Teatru Wielkiego Opery Narodowej, z dorobkiem obejmującym nagrania radiowe, telewizyjne i płytowe. W Autorskiej Szkole Muzycznej Unisono prowadzi lekcje śpiewu klasycznego oraz pracę nad emisją głosu, od pierwszych ćwiczeń oddechowych po przygotowanie repertuaru na przesłuchania i egzaminy.
Jeżeli szukają Państwo nauczyciela śpiewu w Warszawie, który na co dzień sam występuje przed publicznością, zajęcia z Elwirą Janasik łączą solidny warsztat wokalny z praktyką sceniczną. Pracujemy nad techniką, ale też nad tym, co dzieje się z tekstem, frazą i emocją w konkretnej arii, pieśni czy partii oratoryjnej.
Jej repertuar jest wyjątkowo szeroki jak na jeden głos. Obejmuje barok włoski i Monteverdiego, wielkie partie mezzosopranowe Mozarta, Verdiego, Wagnera i Pucciniego, polską pieśń romantyczną, a także muzykę najnowszą, w tym prapremiery pisane specjalnie na ten typ głosu. Ta rozpiętość przekłada się bezpośrednio na lekcje: uczeń dostaje nauczycielkę, która praktycznie zna wymagania różnych stylów, a nie tylko jednego wycinka literatury wokalnej.
Elwira Janasik, mezzosopran i pedagog wokalny
Wykształcenie i początki kariery
Elwira Janasik ukończyła Wydział Wokalno-Aktorski Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie śpiewu solowego prof. Ryszarda Cieśli. Jest wielokrotną stypendystką Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz stypendystką Fundacji Pro Polonia Society.
Na scenie zawodowej pojawiła się jeszcze przed dyplomem. W 2013 roku zaśpiewała Dorabellę w „Così fan tutte” w pierwszej w historii produkcji operowej Filharmonii Świętokrzyskiej w Kielcach, a w sezonie 2014/2015 była śpiewaczką solistką Teatru Wielkiego w Łodzi. Jej sceniczna działalność jest udokumentowana w Encyklopedii teatru polskiego od 2010 roku po dziś.
Nagrody i wyróżnienia
- II nagroda na XVIII Międzynarodowym Konkursie Wokalnym im. Ady Sari w Nowym Sączu (2019), jednym z najważniejszych konkursów wokalnych w tej części Europy,
- finał IV Międzynarodowego Konkursu Wokalnego im. Adama Didura w Bytomiu oraz nagroda specjalna Wiesława Ochmana,
- finał I Ogólnopolskiego Konkursu Wokalnego im. Bogusława Paprockiego,
- III nagroda na IV Konkursie Wokalnym im. Ignacego Jana Paderewskiego w Bydgoszczy,
- III nagroda na XIV Międzyuczelnianym Konkursie Wokalnym „W kręgu słowiańskiej muzyki wokalnej”,
- nagroda dla najlepszego mezzosopranu na III Międzynarodowym Konkursie Wokalnym im. Giulia Perottiego w Ueckermünde.
Doświadczenie konkursowe ma tu znaczenie praktyczne. Nauczycielka, która sama stawała przed jury, wie, jak zbudować program, ile czasu potrzeba na jego dojrzenie i co robi z głosem stres przesłuchania. To wiedza, której nie da się przeczytać w podręczniku.
Role operowe i sceny
Elwira Janasik kreowała główne partie w teatrach operowych w kraju i za granicą:
- Teatr Wielki w Łodzi: Jadwiga w „Strasznym dworze” Stanisława Moniuszki, Mary w „Holendrze tułaczu” Richarda Wagnera,
- Opera Bałtycka: Magdalena w „Rigoletcie” i Fenena w „Nabucco” Giuseppe Verdiego, Suzuki w „Madame Butterfly” Giacoma Pucciniego oraz Jadwiga w „Strasznym dworze”,
- Opera na Zamku w Szczecinie: Mercedes w „Carmen” Georges’a Bizeta,
- Warszawska Opera Kameralna: Sekstus w „Łaskawości Tytusa” (La clemenza di Tito) i Idamante w „Idomeneo” Wolfganga Amadeusza Mozarta, czyli dwie klasyczne partie spodenkowe pisane na mezzosopran,
- Opera Wrocławska: Dorabella w „Così fan tutte” Mozarta,
- Teatr Muzyczny w Lublinie: Czipra w „Baronie cygańskim” Johanna Straussa,
- Teatr Wielki Opera Narodowa: „Sen nocy letniej” Benjamina Brittena,
- Teatr Polski w Poznaniu: Kasandra w spektaklu „Trojanki” według Eurypidesa,
- Collegium Nobilium w Warszawie oraz Teatro Lope de Vega w Hiszpanii,
- Festiwal Dramma per Musica: „Semiramide riconosciuta” Leonarda Vinciego oraz partia tytułowa w oratorium „San Giovanni Battista” Alessandra Stradelli.
Prapremiery w Teatrze Wielkim Operze Narodowej
W ostatnich latach artystka wzięła udział w dwóch światowych prapremierach na pierwszej scenie operowej w kraju. W październiku 2023 roku śpiewała w „Ślepym torze” Krzysztofa Meyera do libretta Antoniego Libery, w reżyserii Marka Weissa, w potrójnej partii Sekretarki, Siostry Przełożonej i Feministki III. Spektakl przygotowano z okazji osiemdziesiątych urodzin kompozytora i była to pierwsza premiera sezonu 2023/2024.
We wrześniu 2025 roku wystąpiła w oktecie wokalnym w prapremierze opery „Najlepsze miasto świata. Opera o Warszawie” Cezarego Duchnowskiego w reżyserii Barbary Wiśniewskiej, powstałej w koprodukcji z Sinfonią Varsovią i inspirowanej książką Grzegorza Piątka o odbudowie stolicy w latach 1944 do 1949.
Udział w prapremierach oznacza pracę na materiale, którego nikt wcześniej nie wykonał: bez nagrań referencyjnych, często przy zmieniającej się partyturze i w bliskim kontakcie z żyjącym kompozytorem. To najtrudniejsza forma czytania nut, jaka istnieje w zawodzie śpiewaka, i realny sprawdzian samodzielności muzycznej.
Recitale, radio i telewizja
W 2021 roku Elwira Janasik śpiewała jako solistka wraz z Capellą Cracoviensis podczas dorocznej gali wręczenia Fryderyków w Operze na Zamku w Szczecinie. W 2017 roku razem z pianistką Jolantą Pszczółkowską-Pawlik nagrała recital dla programu TVP Kultura „Scena klasyczna”, a w 2022 roku wystąpiła w „Maratonie Chopinowskim” transmitowanym na żywo na antenie Polskiego Radia.
Regularnie koncertuje też w formule kameralnej. W czerwcu 2025 roku śpiewała pieśni Franza Schuberta, Stanisława Moniuszki i Piotra Maszyńskiego podczas koncertu w Muzeum Romantyzmu w Opinogórze, w towarzystwie sopranu Anny Simińskiej, basa Marcela Sasa i fortepianu Jolanty Pszczółkowskiej-Pawlik.
Duet z Jolantą Pszczółkowską-Pawlik
Z pianistką Jolantą Pszczółkowską-Pawlik współpracuje od kilkunastu lat i to właśnie z tego duetu wyrosły jej najważniejsze nagrania pieśniowe. Praca w stałym składzie kameralnym uczy rzeczy, których nie da się przećwiczyć w klasie: słuchania partnera, wspólnego oddechu, dzielenia odpowiedzialności za tempo i nastrój utworu. Te nawyki artystka przenosi na zajęcia z uczniami, także wtedy, gdy przy fortepianie siedzi akompaniator poznany tydzień wcześniej.
Projekty performatywne i multimedialne
Osobnym, ważnym wątkiem w pracy Elwiry Janasik są projekty z pogranicza opery, teatru i sztuk wizualnych. Wystąpiła na Międzynarodowym Festiwalu Sztuk Performatywnych w Hamarze w performansie „Tonus” przygotowanym wspólnie z Izabelą Hamczyk. Śpiewa również partię mezzosopranową w „Ogrodach, które opuściły swoje drzewa” Teatru Limen Butoh Sylwii Hanff, czyli operze butoh na mezzosopran, wiolonczelę, elektronikę, wideo i dwoje tancerzy. Spektakl miał premierę w 2015 roku i był pokazywany między innymi w Arkadach Kubickiego na Zamku Królewskim w Warszawie, w Centrum Sztuki Tańca oraz na Festiwalu OFF w Teatrze Akt na Grochowie.
Współpracuje z Fundacją Zdzisława Beksińskiego przy koncertach łączących muzykę z malarstwem. Wykonywała Requiem Alfreda Schnittkego oraz „Sine Titulo” Szymona Sutora, w tym podczas koncertu „Świat Mistrza Beksińskiego” w Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki we Wrocławiu w listopadzie 2021 roku, a także w katowickim Spodku i w Tauron Arenie Kraków.
Wspólnie z Jagą Hupało stworzyła wideo-art „Misterium Antoni” w reżyserii Andrzeja Miękusa, zbudowany wokół Lamentu Ariadny Claudia Monteverdiego, we współpracy z tworzącą muzykę darkwave Miss God. Film pokazywano między innymi na Festiwalu Góry Literatury Olgi Tokarczuk. Z tej samej współpracy wyszedł też singiel „Lament Dido” wydany w 2022 roku.
Dyskografia
- Moniuszko, „Pieśni” vol. 1 oraz vol. 4 (2014 i 2019, Pawlik Relations), z Jolantą Pszczółkowską-Pawlik,
- Stanisław Moniuszko, „Msze: d-moll, Es-dur, Des-dur” w wykonaniu Orkiestry Polskiego Radia w Warszawie pod dyrekcją Michała Klauzy (2019, Polskie Radio),
- „Polskie kolędy patriotyczne” w opracowaniach Mariusza Dubrawskiego i Włodzimierza Korcza (2020),
- „Lament Dido”, singiel Miss God z udziałem artystki (2022).
Lekcje śpiewu klasycznego w Warszawie
Zajęcia prowadzone są indywidualnie, a program powstaje pod konkretną osobę: inaczej pracuje się z nastolatką przygotowującą się do egzaminów wstępnych, inaczej z osobą dorosłą, która chce wreszcie zaśpiewać ulubioną arię, a jeszcze inaczej z kimś, kto zawodowo używa głosu i potrzebuje go odciążyć. Punkt wyjścia zawsze jest ten sam: oddech, swoboda aparatu głosowego i zdrowe brzmienie.
Jak wygląda pierwsze spotkanie
Pierwsza lekcja to przede wszystkim rozpoznanie głosu. Kilka prostych ćwiczeń pokazuje, gdzie leży wygodna część skali, jak pracuje oddech, czy pojawiają się napięcia w szyi i żuchwie oraz jak głos reaguje na zmianę samogłoski. Na tej podstawie ustalamy, od czego zacząć i jaki repertuar ma sens na najbliższe miesiące. Nikt nie musi przygotowywać się do tego spotkania ani przynosić nut, choć jeśli mają Państwo utwór, który chcieliby zaśpiewać, warto go wspomnieć.
Co obejmuje nauka śpiewu
- ustawienie oddechu i podparcia oraz praca nad swobodą krtani i żuchwy,
- emisja głosu, wyrównywanie rejestrów i stopniowe poszerzanie skali,
- rezonans i nośność dźwięku, czyli umiejętność śpiewania swobodnie, a mimo to słyszalnie,
- dykcja i wymowa w językach repertuaru klasycznego: włoskim, niemieckim, francuskim i polskim,
- praca nad frazą, tekstem i charakterem postaci, żeby wykonanie nie było wyłącznie poprawne technicznie,
- czytanie nut, podstawy teorii i kształcenie słuchu w zakresie potrzebnym śpiewakowi,
- współpraca z pianistą i praca nad wspólnym oddechem w duecie,
- przygotowanie do przesłuchań, konkursów i egzaminów, także do egzaminów ABRSM,
- obecność sceniczna i praca z tremą, oparta na doświadczeniu z prób i spektakli,
- higiena głosu: rozgrzewka, rozśpiewanie, odpoczynek i to, co robić w okresie infekcji.
Repertuar na lekcjach
Dobór utworów jest jedną z najważniejszych decyzji w nauce śpiewu i bardzo łatwo tu o błąd. Zbyt trudna aria potrafi na miesiące zablokować rozwój, a utwór dobrany trafnie robi połowę roboty za nauczyciela. Zaczynamy zwykle od dawnych arii włoskich i prostych pieśni, które pozwalają pracować nad legatem bez obciążania głosu. Dalej dochodzą pieśni Moniuszki, Schuberta i Brahmsa, arie oratoryjne Bacha i Händla, partie mozartowskie, a przy odpowiednim materiale głosowym także repertuar romantyczny i muzyka XX wieku.
Dla kogo są lekcje śpiewu klasycznego
Na zajęcia zapraszamy młodzież myślącą o szkole muzycznej lub akademii, osoby dorosłe rozpoczynające naukę od zera oraz śpiewające amatorsko w chórach i zespołach, a także tych, którzy mają już warsztat i chcą go uporządkować przed konkretnym występem. Osobną grupą są osoby pracujące głosem zawodowo, dla których śpiew jest drogą do wydolniejszej i mniej męczącej mowy.
Do Unisono można dołączyć w dowolnym momencie roku, ponieważ pracujemy według autorskiego planu, bez ocen i bez sztywnego kalendarza semestralnego. Szkoła działa nieprzerwanie od 2008 roku i prowadzi zajęcia dla dzieci, młodzieży i dorosłych.
Jeżeli bliżej Państwu do repertuaru jazzowego i rozrywkowego, warto zajrzeć na stronę lekcji śpiewu z Alicją Zdrojewską. Elwira Janasik prowadzi ścieżkę klasyczną: operę, oratorium, pieśń i muzykę dawną.
Przygotowanie do egzaminów i przesłuchań
Przygotowanie do egzaminu wstępnego albo przesłuchania to osobny rodzaj pracy, rozpisany w czasie. Program trzeba dobrać z wyprzedzeniem, zbudować kontrast między utworami, zaplanować, kiedy repertuar ma osiągnąć szczyt formy, i przećwiczyć samo wejście na scenę. Robimy próbne wykonania w warunkach zbliżonych do egzaminacyjnych, bo pierwsze zetknięcie z komisją nie powinno być pierwszym zetknięciem z tremą. Nasi nauczyciele przygotowują również do egzaminów ABRSM, z którymi Unisono współpracuje jako jedna z nielicznych placówek w Polsce.
Najczęstsze pytania o naukę śpiewu
W jakim wieku można zacząć naukę śpiewu?
Głos dojrzewa dłużej niż warsztat instrumentalny, dlatego regularną pracę nad emisją zaczyna się zwykle w wieku nastoletnim, po okresie mutacji. Młodsze dzieci prowadzimy ostrożniej, kładąc nacisk na słuch, intonację i muzykalność, bez obciążania głosu. Dla osób dorosłych nie ma górnej granicy wieku, a start od podstaw jest w tej grupie czymś zupełnie normalnym.
Czy trzeba znać nuty, żeby zacząć?
Nie. Czytanie nut przychodzi w trakcie nauki, razem z podstawami teorii i kształceniem słuchu. Na pierwszych zajęciach liczy się przede wszystkim to, jak pracuje oddech i jak reaguje głos.
Czy mam słuch i czy nadaję się do śpiewania?
Zdecydowana większość osób, które mówią o sobie, że nie mają słuchu, ma po prostu nieskoordynowany słuch i głos. To kwestia treningu, a nie talentu, i zwykle daje się poprawić w kilka miesięcy regularnej pracy. Prawdziwa amuzja jest zjawiskiem rzadkim.
Jak często ćwiczyć między lekcjami?
W śpiewie mniej znaczy więcej. Dwadzieścia minut uważnej pracy dziennie da lepszy efekt niż dwie godziny raz w tygodniu, po których głos jest zmęczony na kilka dni. Na lekcji ustalamy, które ćwiczenia mają wejść do codziennej rutyny, żeby ćwiczenie w domu utrwalało dobre nawyki, a nie te niepożądane.
Czy lekcje śpiewu pomagają osobom pracującym głosem?
Tak. Nauczyciele, prawnicy, aktorzy i osoby prowadzące szkolenia często zgłaszają się z chrypką i zmęczeniem głosu. Praca nad oddechem, podparciem i rezonansem odciąża krtań, a przy okazji poprawia dykcję i nośność mowy.
Czy śpiew klasyczny zaszkodzi, jeśli śpiewam też inny repertuar?
Nie, o ile jest prowadzony rozsądnie. Technika klasyczna daje wydolność, kontrolę oddechu i równe brzmienie w całej skali, a to działa na korzyść niezależnie od stylu. Zmienia się sposób podania i estetyka, nie fundament.
Zapisy na lekcje śpiewu z Elwirą Janasik
Terminy ustalamy indywidualnie i staramy się dopasować do Państwa grafiku. Szczegóły dotyczące zajęć oraz formularz zgłoszeniowy znajdą Państwo na stronie kontakt, a pełny zakres zajęć opisaliśmy w ofercie. Zapraszamy również do galerii z nagraniami występów naszych uczniów oraz do poznania pozostałych pedagogów Unisono.